IK = identiteit.

Het zelfbeeld.

Wie ben ik?
Wat bepaald mijn waarde?
Wij geloven, in wat Henri Nouwen mooi heeft uitgelegd:
Niet wat ik doe, niet wat ik heb of wat mensen over mij zeggen bepaald wie ik ben.
Oké, maar wat dan wel?

Een levensles van Henri Nouwen. Een inmiddels overleden wijze man die radicale keuzes heeft gemaakt. Wie kan het beter uitleggen dan hijzelf. Daarom geven we Henri het woord:

Ik ben geliefd, mooi gemaakt en kostbaar. Dat hebben we ons inmiddels eigen gemaakt.
En toch er zijn van die momenten dan worden we daar op aangevallen.

Tegenslagen kennen we allemaal.
Soms zie je het aankomen, soms overvalt het je en neigt het je naar beneden te trekken.
Ken je dat gevoel.
Dat kan logische redenen hebben, bijvoorbeeld als je een groot verlies hebben geleden, dat roep gevoelens op en dat is, nodig en lastig. Rouwverwerking is dan passend. Rouw-verweven in je leven zeggen wij.
Soms heb je zelf iets stoms gedaan of gezegd, het is altijd goed om bijvoorbeeld midden zelfreflectie te onderzoeken of wat je ook voelt goed is. Beperkingen hebben we allemaal. Maar hoe ga jij daar mee om?

Mijn identiteit is in Hem.

Die ene…. dat ben jij.

Geschreven voor het 40 jarig bestaan van het Kempler instituut.

Die ene….

Waar kwam ik je ook al weer tegen, voor het eerst? “Wat wil je en van wie?” vroeg je mij. 

Ik heb nooit gedacht dat het zo bijzonder kon zijn, en tegelijk zo gewoon, zo puur, zo natuurlijk. 

Ten diepste heb ik er altijd naar verlangd. Soms zoek ik het actief en dan weer wacht ik af.

Het was die ervaring die me nu nog tot op het bot gelukkig maakt. Ik zweefde terwijl ik wist dat ik stond, op vaste grond. Ik hing min of meer tegen de wind, geluksgolven rolden over me heen. 

Wat gebeurd hier toch. Bestaat dit echt, is dit mogelijk?

Als ik terugdenk dan was dat niet de eerste keer, maar wel sinds ik niet alleen leef vanuit wat ik denk.

Weet jij het nog? Wanneer begon jij met persoonlijk reageren?

Hoewel ik zeg dat ik graag geconfronteerd wil worden met mijzelf ben ik eigenlijk bang om echt intiem te worden met mijzelf (en anderen). Bang om daar allerlei “slechts” tegen te komen en daarop veroordeeld te zullen worden. (Door wie eigenlijk?) Inmiddels weet ik dat ik in de intimiteit met mijzelf en anderen een heel aardig, positief persoon vind die pijn en verdriet met zich mee draagt en nog niet goed weet hoe daarmee om te gaan. 

Jij blijft me maar zorgvuldig confronteren. Soms kan ik dat hebben, maar vaak trek ik me terug. Bang, oh wat is angst toch een verkeerde raadgever. 

Hoe wonderschoon was dat moment dat ik je in de ogen keek. Wat ik zag is met geen pen te beschrijven: gelukzaligheid. Alles klopte, het drong door tot in mijn hart en nieren. Later kreeg ik woorden voor wat er gebeurde: invoelend begrijpen. Woorden zijn niet meer nodig, persoonlijker kan het niet. 

Sonja zei altijd: “Er gebéurt nooit iets. Je dóet iets niet”. Ik stopte met denken, ik liet de ervaring toe. Wat heeft dat lang in mijn niet toegestane deel gezeten. Geen verklaring, maar wat een ervaring. Hmmmmm. 

Wat maakt het toch zo moeilijk voor mij om te voelen wat ik voel? 

Jij moet het actief structureren. Ik moet mijzelf invoelend leren begrijpen. Nu noem ik dat “vanbinnenuit”. Ik heb veel ervaringen nodig gehad om het te leren. 

In de ontmoeting met jou word ik mijzelf. Wanneer kom ik je tegen? 

Gelukkig niet alleen als het tegenzit.

Dat andere moment, in de omhelzing voelde ik dat het brak. Eindelijk veilig in jouw armen. Ik hoef niet meer sterk te zijn en durf te voelen zonder angst.

Zo bijzonder en tegelijk zo puur en zo natuurlijk. Wie ben jij toch dat je dat in me losmaakt. Oh wat heerlijk.

Het lijkt wel of je alles direct begrijpt. Je wilt dat ik mijn zorg voor de ander combineer met de zorg voor mijzelf. Balans in autonomie en verbondenheid. Mooie woorden die ik met mijn verstand allang begrijp, maar jij leert mij hoe ik dat moet toepassen in het gewone leven. Soms vraag ik me af, ben je nu man of vrouw. Die zachte kracht, dat zuivere en pure, en zo van nature. 

De vraag is niet meer of ik verbonden ben maar hoe. In ontmoeting met jou heb ik mijzelf leren kennen.  

Wat wil ik? Wat doe ik? Wat neem ik waar? Wat ervaar ik daarbij? Wat denk ik daarvan? 

Door jou ben ik in mijn leven persoonlijk gaan reageren. Ik voel me een koningskind ook al zit ik niet zelf op de troon. 

“Wie weet wat de dag van morgen brengt, wie beweert dat hij de toekomst kent? Wie weet hoe zijn leven later loopt, wie kan nu al zien waar hij op hoopt? Wie weet of hard werken iets bereikt, wie zegt dat veel rijkdom je verrijkt? Wie neemt zijn bezit mee in het graf, wie mist dan nog wat hij ooit weggaf? (bandLEV.nl)”

Jij leert mij een tweeledige grondhouding van betrokken en rechtstreeks communiceren. 

Door jouw leer ik zuiver kijken. Je leert me praten in complete boodschappen. Je leert me met 2 oren luisteren: één naar buiten en één naar binnen. Je leert me actief te zijn in het niet-handelen.

Door jou voel ik mij als een opkomende zon die de mist doet optrekken. Jij maakt me tot een prettig, actief persoon, die zeer gemotiveerd en leergierig is en een positieve instelling heeft. 

Die ene…… dat ben jij. 

Die ander…. dat ben ik. Jij en ik, zijn samen wij. Blij en onbevangen, vrij en vol verlangen, levend van de wind. Een koningskind.

Het leven is niet eerlijk.

Een fantastisch voorbeeld van hoe je om kunt gaan met beperkingen laat Nick Vujicic ons zien.

Nick geeft onder anderen aan dat wat we nodig hebben is HOOP.
“Hoop doet leven” blijkt een bewezen bewering te zijn.